تقدیم با هزاران عشق به عزیزترینم...
روزگاری در گوشه ای از دفترم نوشته بودم
تنهایی را دوست دارم چون بی وفا نیست
تنهایی را دوست دارم چون تجربه اش کردم
تنهایی را دوست دارم چون عشق دروغین در آن نیست
تنهایی را دوست دارم چون در خلوت تنهاییم در انتظار خواهم گریست
و هیچ کس اشک هایم را نمیبیند
اما از روزی که با تو آشنا شدم
از تنهایی بیزارم چون تنهایی یاد آور لحظات تلخ بی تو بودن است
از تنهایی بیزارم چون فضای غم گفته سکوتم تو را فریاد میزند
از تنهایی بیزارم چون به تو وابسته ام
از تنهایی بیزارم چون با تو بودن را تجربه کرده ام
از تنهایی بیزارم چون خداوند هیچ انسانی را تنها نیافریده است
از تنهایی بیزارم چون خداوندتو را برایم فرستاد تا تنها نباشم
از تنهایی بیزارم چون هر وقت در تنهایی گریه می کنم دستان
مهربانت را برای پاک کردن اشک هایم کم میاورم
از تنهایی بیزارم چون شیرین ترین لحظاتم با تو بودن است
از تنهایی بیزارم چون مرداب مرده ی تنم با آفتاب نگاه تو جان میگیرد
از تنهایی بیزارم چون کویر خشک لبانم عطش باران محبت لبانت را دارد
از تنهایی بیزارم چون به قداست شانه هایت ایمان دارم.
از تنهایی بیزارم چون تمام واژه های شعرم با تو بودن را فریاد میزند.
از تنهایی بیزارم چون هیچگاه تنهایی را درک نکرده ام
همیشه… همه جا… در هر حال… حضورت را در قلبم
حس کرده ام پس بگذار با تو باشم
و عاشقانه در آغوش پر مهر تو بمیرم تا همیشه ماندگار باشم.
پس تنهایم نگذار…
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
می ترسم دنیا به پایان برسد
و من در چشم تو جایی نداشته باشم،
می ترسم کلمات نتوانند شوق مرا به تو توصیف کنند.
می ترسم کبوترانی که به سمت تو پرواز می دهم
نارسا باشند.
شب طولانی شده است
و تا چشمان تو هست
آفتاب جرات برآمدن ندارد...!
من نمیدانم فلسفه دوستی ما انسانها با یکدیگر چیست؟
شاید...!
ما انسانها با هم دوست میشویم تا یکدیگر را در رسیدن به
کمال کمک کنیم.
با هم دوست میشویم تا طزف مقابلمان را شاد کنیم و
خودمان هم نشاط را مزه مزه کنیم.
دوست میشویم تا تنهایی یکدیگر را فراری دهیم.
ما...
من نمیدانم فلسفه دوستی من و تو چیست؟
من مدام باید به نبودنت فکر کنم...!
تنهایی تمام وجودم را فرا گرفته...
دیگر نمیدانم شادی چه طعمی دارد.
من هر روزم را با تکرار عبارتهای مثبت شروع میکنم.
با این کار یک احساس خوبی در رگهایم وول میخورد.
اما...
فقط کافیست به خلاء نبودنت فکر کنم.
دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست که نیست.
لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برایم تعریف کن...لطفا.!
تو چه جوری میتوانی بدون من زندگی کنی؟!
تویی که میگفتی:" دوستت دارم "...
تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان میکردی که
برایت ارزش دارم.
حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و ... چیست؟
این فقدان خواسته یا ناخواسته را برایم ترجمه کن.
شاید خمودگی دست از سرم بردارد.
من این شهر شلوغ غربت زده را نمیخواهم.
دارم با پرنده ها و درختان بیگانه میشوم.
این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است.
(البته بعد از فاجعه کوچ کردن تو)
کاشکی دیر نشود...
کاشکی جنون دست از سر نوشته های
من بردارد...کاشکی!
دلم برای سلام های خوش طعمت تنگ شده ، عزیز روزهای
زندگی...
دلم برایت تنگ شده ، عزیزی که به من گفتن کلمه "
دوستت دارم " را آموختی.
چرا مرا از این همه دلتنگی و تنهایی نجات نمیدهی؟
می بینی؟؟؟ سطز به سطز نوشته هایم رنگ دلتنگی به خود
گرفته اند...
راستی ! این نوشته ها را هنوز هم میخوانی؟
اگر پاسخت مثبت است ، کاری کن که فلسفه دوستی
زیباترینفلسفه زندگیمان بشود.
khosh oomadin...